Δροσοφίλημα

Σπέρνεις το χώμα ολονυχτίς, οι σπόροι μαγεμένοι

ρίζα δε ρίχνουνε στη γη, τα ξωτικά τους κλέβουν

τους κάνουν δροσοσταλιές, της ροδαλής αυγούλας...

Λίγα λόγια από τον ποιητή

Φίλες, φίλοι, αγαπητοί αναγνώστες,

Αυτή τη στιγμή δεν ξέρω αν γράφω πρόλογο ή απολογία. Μου είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για κάτι που είναι από την αρχή σχεδιασμένο, προκαθορισμένο. Η ψυχή δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι, δεν έχει συντεταγμένες, μονάχα τον προορισμό γνωρίζει, την πορεία την βρίσκει μόνη της χωρίς υποδείξεις, ψηλαφώντας τη διαδρομή. Τι να πω για το έργο; Μιλάει μόνο του, εσείς θα κρίνετε, θα εγκρίνετε ή θα απορρίψετε.

Η κάθε λέξη που είναι τυπωμένηστο χαρτί είναι κι ένα μικρό αναμμένο κεράκι που φωτίζει το δρόμο του δημιουργού – γεωργού. Για παράδειγμα, ας πάρουμε από μνήμης μερικά έργα, να κατανοήσουμε γιατί και πως παίρνουν τη συγκεκριμένη μορφή.

"ΕΠΑΡΣΗ" και "ΥΠΕΡΟΨΙΑ", οι κόρες της νύχτας εξουσιάζουν τα γήινα πλάσματα, αλλάζουν συνεχώς μορφή, σε μαγεύουν πλέκοντάς σου το εγκώμιο, άλλες φορές σε παρασύρουν, σε τυφλώνουν και στο τέλος σε αφήνουν γυμνό, την ερημιά σου ν’ αγναντεύεις…

Ένα θέαμα που το βλέπεις καθημερινά, σε πληγώνει το φοβερό "ΕΓΩ" και το ουρλιαχτό σου το τυπώνεις στο χαρτί. Είναι η εικόνα της πρώτης κόρης, αλαζονική, ξιπασμένη, άκαρδη…

Η δεύτερη κόρη δεν σε βλέπει, σε αγνοεί, ότι και να κάνεις, αναγνωρίζει μόνο τους ομοίους της, επιδεικνύει τα ψεύτικα στολίδια της, ουρανόθωρη, αδυνατεί να παρακολουθήσει το βήμα της κι αναζητά ότι λάμπει, μολονότι ετερόφωτη η ίδια, ψάχνει να κλέψει λίγο φως…

Η δύστυχη, θαρρεί πως έχει Θεϊκή καταγωγή και αγνοεί πως είναι πλασμένη από ανθρώπινα φθαρτά υλικά…

Θα τελειώσω τις περιγραφές αυτές με δύο ακόμη έργα εκ διαμέτρου αντίθετα με τα πρώτα.

"Ύμνος στον Άνθρωπο" και το "Βουνό". Ζωντανό καθημερινό παράδειγμα προς μίμηση. Χρόνια παρακολουθώ τον "Άνθρωπο", ανεβαίνει αργά, μαρτυρικά, χαμογελώντας τρυφερά, το ίδιο στενό μονοπάτι. Του προσέφεραν παλάτια με αντάλλαγμα την ψυχή του, στρώθηκαν κόκκινα χαλιά για να περάσει, μα αυτός βαδίζει το στενό ανηφορικό δρομάκι τραγουδώντας. Εξαιρετικός επιστήμονας με σπάνιο ήθος, αγκαλιάζει τους απλούς ανθρώπους. Μισεί την αλγεινή Υπεροψία και τα πάθη της ποταπής Έπαρσης…

Το ίδιο ακριβώς κίνητρο μ’ έσπρωξε να ζωγραφίσω και το "Βουνό". Εδώ έχουμε τον σιωπηλό Γκουρού, ένα μικρό χαμογελαστό παιδί, έναν άκακο αμνό…

Το γαλήνιο βλέμμα του δεν θα το δεις ποτέ να σκοτεινιάζει, ένας απέραντος κήπος προσφοράς κι αγάπης… Ακούς τα ρυάκια που κελαρύζουν σαν τον θωρείς, λυγίζουν οι κορφές των δένδρων και τον χαιρετούν. Κι όταν το χέρι του απλώνει πάνω σου, τότε μια ιερή ανατριχίλα κατακλύζει το κορμί σου…

Κάθε έργο έχει και τη δική του μικρή ιστορία. Αρκεί ν’ αφουγκρασθείς τους ήχους της κάθε λέξης. Η καθαρή ψυχή θ’ ακούσει το θρόισμα και θα καταλάβει την αγωνία, το αιώνιο πάλεμα, τη θλίψη και τη μοναξιά του ανθρώπου…

Επιτακτική ανάγκη το ανθρώπινο ον να "διαβάσει" τα σημάδια και να σηκωθεί λίγο ψηλότερα που λέει και ο ποιητής…

Ευχαριστώ για τον πολύτιμο χρόνο που ξοδέψατε στο παραλήρημά μου. Εύχομαι να ξοδέψετε λίγο περισσότερο για την μελέτη αυτού του ποιητικού πονήματος…

Λάθη και παραλείψεις ελπίζω να μου τα συγχωρήσετε…

Ταπεινά με εκτίμηση

ΤΑΚΙς ΤΖΙΒΑς

Σχολιάστε