αποκτηστε ενα βιβλιο

10 € με δωρεάν αποστολή στην Ελλάδα

Φίλε, Φίλη,

Χάθηκα σε τούτο το ταξίδι, ατέλειωτο σκοτάδι, τα πέλματα ματώσανε, πατρίδα ακόμα δεν βρήκα, ζητιάνος τα κουρέλια μου μαζεύω κι είπα σε ξέφωτο να ξαποστάσω…

Ξερό ψωμί θα σε φιλέψω και με τις χούφτες μου την ιερή σιωπή των ποιητών θα σε κεράσω. Δεν έχω τίποτα άλλο. Άδειος ο κόσμος γύρω μας, άδειες ψυχές, όλα τα πήραν…

Και τα όνειρα, στη θέση τους έμειναν μόνο εφιάλτες, φόβος, απόγνωση και οργή. Οργή για τους Σταύλους που χτίζουνε να στεγάσουν τα "ζώα". Τόσα χρόνια γκρεμίζουν, πληγώνουν, επιβάλλουν, ρημάζουν, εξαθλιώνουν, δηλητηριάζουν, σκοτώνουν, πάντα με σύμμαχο το νόμο. Κάθε τέσσερα χρόνια αφουγκράζονται το χειροκρότημα των "ζώων" και σπεύδουν να χτίσουν καινούργιες φυλακές…

Φίλες, Φίλοι,

Τελείωσαν οι ανοχές, οι αντοχές, τέλος στα μεγάλα φαγοπότια στα Λουκούλλεια γεύματα. Ήρθε η στιγμή για το μεγάλο ΟΧΙ. Για να μην πεθάνει τ’ όνειρο, η ελπίδα του αύριο, τα Παιδιά μας. Όπου κι αν βρίσκεσαι, ότι κι αν κάνεις, αρνήσου τη ρεμούλα, το ανήθικο, το φαύλο, τη βρωμιά, τη σαπίλα, το πρόστυχο, το τιποτένιο. Περπάτα ορθός, με καθαρό βλέμμα. Τούτος ο κόσμος σάπισε, χρεοκόπησε, πέθανε…

Μια νέα Πατρίδα αναζήτησε, γι’ αυτήν αγωνίσου, χωρίς κραυγές και υστερίες.

Τη νέα Πατρίδα θα την χτίσεις από μέσα σου πρώτα. Εκεί σκύψε και φώτιζε τα καταγώγια της ψυχής, διώξε τους δυνάστες που σου κλέβουν κάθε λεπτό την πολύτιμη αύρα σου, τον εγωισμό, την ιδιοτέλεια, την έπαρση, το φόβο, τη μιζέρια. Σάπισε ο κόσμος γιατί χάθηκε το ήθος, αφήσαμε τα τέρατα που βασιλεύουν μέσα μας να πάρουν τα σκήπτρα και τώρα θερίζουμε τους καρπούς της αγνωσίας μας…Σε αυτό το ξέφωτο σε καλωσορίζω, με καθαρό βλέμμα, σ’ ένα αδυσώπητο "ΓΚΑΝΤΙΟ" πόλεμο μέχρις εσχάτων και όσοι μείνουμε…

Θα πολεμάμε ν’ ανοίξουμε παράθυρα βαθειά μέσα μας, να διώξουμε πρώτα τους λύκους, να φωτιστεί το "σπήλαιό μας".

Να βρούμε την χαμένη "Ιθάκη" μας. Η Πολιτεία θα ευημερεί όταν έχει άξιους ηγέτες, σωστούς πολίτες. Μαθαίνουμε το μέλλον, αγναντεύοντας το…παρελθόν…

Πολλά είπα, στο πιθάρι μου τώρα.

Καλή αντάμωση... Πάντα όρθιοι… Καθαρό βλέμμα…

Σας ευχαριστώ…

ΤΑΚΙς ΤΖΙΒΑς

Πόσες φορές δεν άνοιξες, φτερά για να πετάξεις

κι όταν ψηλά αλάργευες, σύννεφα σ’ αγκαλιάζαν

έχανες την πορεία σου, σκοτείνιαζε ο δρόμος

και καταιγίδες σ’ έσπρωχναν στη γή, στο σπήλαιό σου…

Δεν έδειξες το σεβασμό, το δέος που τους πρέπει

στης Νύχτας τα πολλά παιδιά, στης κόρες της Εκάτης.

Ένοιωθες ομοτράπεζος σαν σε συχνοκαλούσαν

κι έμαθες τα γρυλίσματα έγινες όμοιός τους…

Ούτε ένα βήμα προς το φως, χιλιάδες χρόνια τώρα

δεν έκανες, γιατί σκιές πάντα σε οδηγούσαν.

Της ύλης το πηχτό κορμί, σ’ έχει σφιχταγκαλιάσει

κι όλο βουλιάζεις δύσμοιρε σε λασπωμένο βάλτο.

Δίχως γερά θεμέλια, γεφύρι δε στεριώνει

χωρίς αγάπη το παιδί πάντα κατατρεγμένο.

Πρέπει να λούζεται η ψυχή με φως άκτιστου κόσμου

ν’ αντέξει τις λαβωματιές, τα μολυσμένα χάδια

μη την γελάσουν οι σκιές και χάσει τη ντροπή της…

Φωτιά στον κόσμο το σαθρό, μόνο αυτό του πρέπει.

Να οργωθεί η γης βαθειά, να πέσει νέος σπόρος

διαλεγμένος με σπουδή ν’ ανθίσει, να καρπίσει

κι απ’ το μικρό το ξέφωτο ν’ ακούγεται φλογέρα.